ایده‌ اتاق آینه اینورس از کجا شروع شد؟ یک جایی به اطراف نگاه کردیم و دیدیم بیشتر رویدادهای آموزشی حتی اگر محتوای خوبی هم داشته باشن یه مشکل مشترک دارند: آدم‌ها در این رویدادها حضور پیدا نمی‌کنن، فقط شرکت می‌کنن. می‌آن، می‌شینن، یادداشت برمی‌دارن و می‌رن. بعد از چند روز، جز چند نکته‌ی پراکنده، چیزی از اون تجربه در ذهن و زندگی‌شون باقی نمی‌مونه.

این مسئله به وضعیت کلی نسل جوان هم ربط داره. داده‌های OECD در گزارش PISA 2022 نشون می‌دن ابهام درباره مسیر آینده، به‌ویژه مسیر شغلی و هویتی، در نسل جدید به‌طور قابل‌توجهی افزایش پیدا کرده. حدود ۴۰٪ نوجوانان در کشورهای پژوهش OECD اعلام کردن برنامه‌ی مشخصی برای آینده ندارن و این عدد نسبت به چند سال قبل رشد چشمگیری داشته. امروز ما، همگی، نمی‌دونیم «بعدش چی می‌شه». این دیگه یه بن‌بست فردی یا انتزاعی نیست؛ یک وضعیت جمعیه.

در چنین وضعیتی، آموزش سنتی و جمعی و منسوخ جواب نمی‌ده. وقتی آدم ندونه کجای مسیر ایستاده، هر مهارتی می‌تونه هم‌زمان مفید و بی‌مصرف باشه. مسئله‌ جهان امروز فقط این نیست که چه چیزی یاد می‌گیریم؛ مسئله اینه که خودمون رو در نسبت با این یادگیری کجا می‌بینیم.

اینجا بود که با خودمون گفتیم:
چطور می‌شه یه رویداد سالگرد آموزشی رو طوری طراحی کرد که فقط مرور برنامه‌ها و دستاوردها نباشه، بلکه فرصتی باشه برای مکث و تمرکز روی خود شرکت‌کننده‌ها؟ یه مکث کوتاه. مکثی که به آدم اجازه بده قبل از فکر کردن به قدم بعدی، جای پای فعلیش و همه ردپاهای گذشته‌ش رو ببینه.

برای خیلی از هنرجوهای دیزاین و هنرهای دیجیتال، کارکردن با فرم و حجم اغلب از پشت صفحه‌نمایش اتفاق می‌افته. مدل‌سازی، رندر، موکاپ و خروجی‌های تمیز. اما وقتی پای حجم واقعی وسط میاد خیلی‌ها متوجه می‌شن که درک‌شون از فضا، مقیاس و متریال هنوز جای کار داره. لمس‌نکردن متریال، اشتباه‌نکردن با دست و ندیدن نتیجه‌ی تصمیم‌ها در دنیای فیزیکی، فاصله‌ایه که دیر یا زود خودش رو در کار دیجیتال هم نشون می‌ده.

Paper Art مدیومیه که با ساده‌ترین متریال‌ها شروع می‌شه، اما طراح رو مجبور می‌کنه با واقعیت حجم، برش، تا، خطا و اصلاح روبه‌رو بشه. تجربه‌ای که نه به خروجی بی‌نقص وابسته‌ست و نه به ابزار پیچیده، بلکه به حضور ذهن و ارتباط مستقیم دست و فکر متکیه.

رویداد رکسانا عسکری در مدرسه اینورس برای مواجهه با همین فاصله طراحی شد. رویدادی برای هنرجویی که می‌خواست دوباره با ساختن، اون‌هم به‌صورت دستی و مستقیم، ارتباط برقرار کنه و بفهمه تصمیم‌های کوچک در برخورد با متریال، چطور به فرم نهایی شکل می‌دن.

اگر مدتیه طراحی می‌کنید و حس می‌کنید کارتون به لحاظ فنی جلو رفته اما هنوز اون چیزی که تو ذهنتون هست روی کاغذ درنمیاد تنها نیستید. این یکی از پرتکرارترین دغدغه‌های طراح‌های جوانه. دیدن و فهمیدن ساختار قبل از طراحی مسئله‌ایه که توی آموزش‌های سنتی کمتر بهش پرداخته می‌شه، چون اندازه‌گیری‌پذیر نیست و خروجی فوری هم نداره. اما در طراحی پرتره و کاراکتر، تفاوت بین یک تصویر شبیه و یک شخصیت باورپذیر، اغلب در جزئیاتی اتفاق می‌افته که قبل از طراحی شکل می‌گیرن.
نحوه‌ی نگاه‌کردن به چهره، تشخیص نسبت‌ها، فهم ریتم کلی فرم و انتخاب آگاهانه‌ی نقاط تاکید؛ این‌ها مهارت‌هایی هستن که بدون دیدن فرآیند واقعی شکل نمی‌گیرن و صرفا با تمرین به‌دست نمیان.

رویداد علی کیانی‌امین در مدرسه اینورس با همین نگاه اجرا شد. این رویداد فرصتی بود برای هنرجویی که می‌خواست بفهمه طراحی پرتره مجموعه‌ای از کدوم تصمیم‌هاست و این تصمیم‌ها چطور روی اثر نهایی اثر می‌ذارن. تصمیم‌هایی که اگر درست انتخاب نشن، حتی بهترین تکنیک هم نمی‌تونه کار رو نجات بده. در این رویداد تلاش کردیم این بخش پنهان از مسیر طراحی رو شفاف و قابل لمس کنیم.

برای خیلی از طراح‌ها، پوستر تئاتر یک اعلامیه تبلیغاتیه. تصویری که باید اطلاعات برگزاری رو بده و کارش فقط همینه. اما اگر پوستر قراره فقط اطلاع‌رسانی باشه، چرا بعضی از پوسترها مکث ایجاد می‌کنن، فضا می‌سازن و حتی بدون دیدن نمایش تو ذهن می‌مونن؟
در رویداد سینا افشار در مدرسه اینورس به این پرسش و ده‌ها پرسش مشابه پاسخ دادیم.

در مسیر حرفه‌ای طراحی، خیلی وقت‌ها مسئله نه کمبود مهارته و نه ندونستن تکنیک. مسئله اینه که طراح گاهی شاید نمی‌دونه دقیقا داره «برای چی» طراحی می‌کنه. پوستر تئاتر، یک از مدیوم‌هاییه که اهمیت همین مسئله رو آشکار می‌کنه. یه پوستر تئاتر قرار نیست داستان رو تعریف کنه، قرار نیست همه‌چیز رو توضیح بده و حتی نباید مخاطب رو به نتیجه‌ی قطعی برسونه. باید دعوت کنه، تعلیق بسازه، ذهن رو درگیر نگه داره و در خلال نمایش رمزگشایی بشه.